شعر شاه شمشاد قدان حافظ برای حضرت ابوالفضل و داستان این شعر:
مرحوم کل احمد آقا ( کربلایی احمد میرزا حسینعلی تهرانی ) نقل می کردند که: « روزی جناب شیخ رجبعلی خیاط به من فرمودند: در عالم معنا، روح خواجه حافظ شیرازی را مشاهده کردم که بسیار منبسط بود. خواجه حافظ شیرازی رو به من کرده و گفت: من غزل شاه شمشاد قدان را، در وصف ماه منیر بنی هاشم حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام سرودم. و از این امر خیلی مسرور بود.»

شاه شمشاد قدان ، خسرو شیرین دهنان
که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان
مست بگذشت و نظر بر منِ درویش انداخت
گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان
تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود
بنده من شو و برخور ز همه سیم تنان
کمتر از ذره نئی، پست مشو، مهر بورز
تا بخلوتگه خورشید رسی چرخ زنان
بر جهان تکیه مکن ور قدحی مِی داری
شادی زهره جبینان خور و نازک بدنان
پیر پیمانه کش من که روانش خوش باد
گفت پرهیز کن از صحبت پیمان شکنان
دامن دوست بدست آر و ز دشمن بگسل
مرد یزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان
با صبا در چمن لاله ، سحر می گفتم
که شهیدان که اند این همه خونین کفنان
گفت حافظ من و تو مَحرم این راز نه ایم
از می لعل حکایت کن و شیرین دهنان
« حافظ »

در آن پائیز که تو را دیدم

دانستم بهار زندگیم خواهی شد

دانستم خزان روزگار را برای من بهار میکنی

دانستنم که توایی که در روزهای سختی ام با من خواهی ماند

سه سال از آن روز زیبای پائیزی گذشت

یاد دارم گریه های شوق را در پس آن مژگان سیاهت برق امید را به من نشان می داد

یلدای من

تو از همان وقت شدی قشنگترین ترانه زندگی من

ترا به من و مرا به تو بخشیدند

ما را به ما بخشیدند

لحظه ای که به تو رسیدم را فراموش نخواهم کرد

آن شب شیرین

آن شب سرد

گرمای وجود تو بود که مرا در آن سرما زنده می داشت

آن روز ها گذشت و گذشت

و اکنون سه سال از تاریخ ۱۱/۸/۸۵ می گذرد

کاش بتوانم بیش از این دوست داشتن را نثارت کنم

کاش بتوانم بیش از این عاشقت باشم

مرا دریاب

و امروز را به تو تبریک می گویم

امروز که خدا به من حیاتی دوباره بخشید

عزیزم دوستت دارم

خدایا میخوانمت تو را به ارزشمندترین ارزشهایت، در حالی که تمام مراتب ارزش تو ارزشمند است .خدایا آنچه را از ارزشمندی نزد توست میخوانم.

خدایا میخوانمت تو را به زیباترین زیباییهایت، در حالیکه تمام مراتب زیبایی تو زیباست .خدایا آنچه را از زیبایی نزد توست میخوانم.

خدایا میخوانمت تو را به عالیترین بلندیهایت، در حالیکه تمام مراتب بلندی تو عالیست .خدایا آنچه را از بلندی نزد توست میخوانم.

خدایا میخوانمت تو را به بزرگترین بزرگیهایت، در حالیکه تمام مراتب بزرگی تو بزرگ است. خدایا آنچه از بزرگی نزد توست میخوانم.

خدایا میخوانمت تو را به روشنترین نورهایت، در حالیکه تمام مراتب نورانیت تو روشن است. خدایا آنچه را از روشنایی نزد توست میخوانم.

خدایا میخوانمت تو را به فراخترین رحمتهایت ،در حالیکه تمام مراتب رحمت تو فراخ است .خدایا آنچه را از رحمت نزد توست میخوانم.

به خاطر بیاور که زیباترین صبحی که تا به حال تجربه کرده ای

مدیون صبرت در برابر سیاهترین شبی هستی

که هیچ دلیلی برای تمام شدن نمی دیدی

چشمهایم را می بندم
و زیر لب آرام آرام زمزمه می کنم :
زندگی ،‌بدون روزهای بد نمی شود؛ بدون روزهای اشک و درد و خشم و غم .
اما ،‌روزهای بد ، همچون برگهای پاییزی ،  شتابان فرو می ریزند ، و در زیر پاهای تو، اگر بخواهی ، استخوان می شکنند ،‌و درختْ استوار و مقاوم بر جای می ماند.
برگهای پاییزی ، بی شک ، در تداوم بخشیدن به مفهوم درخت و مفهوم بخشیدن به تداوم درخت ، سهمی از یاد نرفتنی دارند ....

و من دوره جدیدی از زندگی را آغاز میکنم

نه به خاطر شروع دوباره

که برای همیشه خداحافظ

که دیدار به قیامت

برای آرامششان ، می بخشم.