به طور کلی صدای خوشی که از حنجره ی آدمی بیرون بیاید در نظر علمای شرع هم پسندیده است . آن ها ساز نمی شنوند ولی آواز خوش را گوش می دهند و لذت می برند . »همانطور که در ردیف های آوازی ایران دستگاهی به نام نوا وجود دارد که آن آهنگ مورد علاقه ی عارفان است . این دستگاه بیان کننده ی تمام حالات درونی و خلقیات عرفانی است . استاد حسین علیزاده در این رابطه کتابی با نام حالالت معنوی دستگاه نوا تألیف کرده اند . علاقه مندان می توانند با رجوع به این کتاب به اطلاعات بیشتری در این زمینه دست یابند. « ....

قرائت قرآن، یك فن یا به بیانی جامع‌تر یك هنر است؛ شاید بتوان گفت نقطه اوج تلاقی هنر و مذهب و برای آنكه بشود از آن لذت برد، باید كمی درباره‌اش دانست. در واقع فراگیری فنون موسیقی آوازی، پیشوازی است برای فراگیری تلاوت رنگارنگ قرآن....

آواز

آواز عبارت است از به کار بردن صدا بنا بر قوانین و اصول موسیقی و مناسب ترین وسیله برای بیان احساسات و هیجانات است . زیبنده ترین صدای برآمده از حنجره و تار های صوتی انسان آواز است ، عده ای آواز را برای احساس لذت و مطبوعیت آن و عده ای برای فراموش کردن خستگی و عدم توجه به گذشت زمان و برخی دیگر برای تخفیف یا زائل کردن یک حالت روحی به کار می برند . عده ای نیز برای برانگیختن قوه تخیل و تصور شنوندگان خود از آواز کمک می گیرند . در موسیقی ایرانی لطف و دلربایی به ساز و آواز بستگی دارد . آواز های ایرانی نمودار حالات درونی انسان می باشند خواه شاد یا غمگین نهفته های درونی را آشکار و پستی و بلندی را برای تفکر و اندیشه هموار می سازند . آواز ایرانی در اکثر موارد ضرب به خصوصی ندارد ، نوازنده و خواننده در حین اجرا به تناسب ذوق خود چیزی بدان می افزایند یا از آن می کاهند به این کاستن و افزودن که در چهار چوب و قالبی مشخص به نام ردیف انجام می گیرد بداهه خوانی و بداهه نوازی می گویند . .....